Séun Steenken op het podium bij FLOOR
Wij kijken met een liefdevolle blik terug op de Buurtcampus Werkplaats van afgelopen 27 oktober bij FLOOR. Het was een middag vol ontmoetingen, verdiepende workshops, nieuwe perspectieven, open gesprekken en inspirerende uitwisselingen.
Spoken word-artiest, sociaal ondernemer en stadsdichter van Almere Séun Steenken nam ons met zijn rake woorden mee door het programma. Tijdens de wrap-up sloot hij de middag af met een bijzondere Spoken Word-performance, waarin hij de thema’s van de dag op zijn eigen manier samenbracht.
Gelukkig was Séun zo aardig om zijn woorden ook op papier met ons te delen. Zo kunnen we nog eens rustig teruglezen wat hij met ons deelde. Want sommige woorden verdienen het om nog even bij stil te staan!
Gedenkwaardigheid in onze Samenwerkingspraktijk
We bedenken,
creëren, onderzoeken
en voeren uit.
Komen vol enthousiasme
met een nieuw idee.
Rennen door de stad
met onze projecten.
En nemen het liefst
zo veel mogelijk
partners mee.
Co-creatie,
dat is waar het om gaat.
Het licht schijnen
op de
onderbelichte
vraagstukken.
Met een interdisciplinair
onderzoeksperspectief
moet het zeker lukken.
We maken positieve impact,
dragen bij aan de stad.
Maar groeit de stad
gelijkwaardig met ons mee?
Als we vol enthousiasme vooruit
rennen,
rennen we dan niet
gewoon
achter
de bestaande
stroming aan?
En
wie bepaalt dat wij
mogen bepalen
hoe hard
we tijdens het rennen
mogen gaan?
Is het echt co-creatie
of
komen we vooral kennis halen?
Zijn we er ook als de subsidiegelden dalen
en de doelstellingen niet meetellen?
De mindere periodes
binnen een samenwerking
kunnen het meest zeggen.
De aandacht moet niet liggen
bij hoeveel
onderzoeken
de verhalen uit de wijk vertellen,
maar hoe vaak
de wijk
de bijdrage
van onze aanwezigheid
op een positieve manier
kan navertellen.
Als we werken
vanuit gelijkwaardigheid,
gaan er twee partijen
vooruit.
Dus als we er kennis
uit halen,
moeten
we ook iets met ons
meebrengen.
En
lopen we iets tegen het lijf,
zoals een probleem dat
helaas is oververtegenwoordigd
binnen een wijk,
is wat we met die kennis
doen tekenend
voor onze
samenwerkingspraktijk.
Vraagt dit aan ons om
het probleem te bevragen?
Door middel van onderzoek
de systeemfouten uit te lichten,
zodat de maatschappij ze niet kan negeren
en op deze manier
er aandacht
voor te genereren?
Of vraagt het juist aan ons
om heel concreet
mee te helpen om het probleem
binnen de wijk te bestrijden?
Ook al zijn we geen superhelden,
geeft onze aanwezigheid
ons wel de verantwoordelijkheid
om bij het oplossen
van de problemen om ons heen
te helpen.
Dit vraagt aan ons
om anders te denken.
Niet direct in onderzoeken, activiteiten of projecten,
maar de behoeften van de wijk
als startpunt
te nemen.
Bijdragen vanuit onze kracht
bij de zaken die vanuit
de perceptie van de wijkbewoners
nog kunnen verbeteren
of ontbreken.
En hen de ontwerper te laten zijn
van de manier waarop
wij onze bijdragen
vormgeven.
Op deze manier
leren ook de studenten
hoe je gelijkwaardige samenwerking
gelijkwaardig
moet vormgeven.
En hoe kennis uit de boeken komt,
maar ook uit de lectoren en hoogleraren
van de straat.
De wijk heeft de deskundigen,
gespecialiseerd
in de manier
van hoe het precies
in de wijk er echt
aan toegaat.
Soms kan bijdragen
door middel van een project
of een onderzoek.
Maar soms vraagt
dit om meer.
Iets dat wellicht
niet direct past
binnen ons
repertoire.
Laten we dan het vraagstuk
liggen en verschuiven we onze focus?
Of staan we aan het einde van de dag
nog steeds daar?
En helpen we door het inzetten
van ons netwerk, onze middelen
of door middel van andere
manieren binnen onze handelingscapaciteit?
Als we dit doen,
verschuiven
we van incidentele
samenwerkingspartner
naar oprechte bondgenoot
van de wijk.